Carta de
X. Touriñán en homenaxe a Xosé Neira Vilas no 50 aniversario da publicación de
Memorias dun neno labrego
A todos os nenos e nenas que falan galego
JONATHAN. Un chaval da segunda fase de Elviña. Te soy buen pavo, aunque te estoy chinao porque mi puril está sin curro, fue el puril de Chinín que lo echó, que es un julai, que es el encargado de la Refinería. El Chinín se va de guay y es un kie y ya te tuvimos movida.
No verán pillo la runner y me voy de rule. Me china mazo ter que llevar el casco bajado neno! Me ergo para papear cos puriles ás dúas ou tres da tarde e despois me chimpo del kel para xuntarme cos meus colegas e facer botellón. Cando me piro pal kel dóeme o lombo e as pernas. E a noite acaba. Sede, sol, petardos...
No inverno mazo frío. Paramos mogollón no centro social. Futbolín, fatasmadas de churis e jas. Un plumas do trinque de Pull&Bear. Hamburguesas, patatas fritas, Coca-Cola.
Que saben disto os nenos de aldea!
Hablando de aldea voy intentar escribir en galego por un rollo flipante que me pasó.
O mes pasado fun para aldea porque morreu o meu abuelo/avó Balbino. Como di miña nai "morreu porque estaba de Deus", pero eu creo que morreu de vello. Tivemos que ir ao enterro e había unha chea de xente, non sei por que, no sei que fixo, igual saíu na tele, no Luar, e eu non me enterei; pero coñecíao moita xente. Alí, no enterro, había xente de Santiago, de Coruña, de Ribadeo, de Betanzos, de Pontevedra, de Cangas, de Ferrol, de Vigo, de Monforte, de Lugo, de Ourense, de Lalín, de Dusseldorf, de Vimianzo, de Londres, de Girona, de Allariz; había xente de Buenos Aires e tamén de Burgos, de Montevideo, de Donostia, de Pobra de Trives; había xente de Nova York, de Carral, de Sada, de Boston, de Viveiro e de Bilbao, de Tarragona, de Foz, de Manchester e de Múnic; xente de moi lonxe e xente de aí ao lado, moita, moitísima xente, e de moitísimos sitos. El sempre dicía que lle tería gustado andar mundo; pero o mundo veu ao seu enterro.
Entre a xente que veu ao seu enterro a darnos o pésame había un tal Francisco, tiña acento sudamericano, e dixo que era fillo dun tal Lelo. Deume un feixe de cartas da correspondencia entre meu avó e meu pai, que aínda non lin. Pero o que si me deu tempo a ler foi o caderno que me entregou un home moi vello, un tal señor Alberte Landeiro. O caderno poñía "Memorias" e disque fora escrito polo meu avó.
Rematei de lelo e quedei "flipado". Por iso escribo isto en galego, polo meu avó; porque nunca pensei que aquel home que vivía só na aldea, despois de morrer miña avoa, e que tiña dúas vacas, fose tan importante e que o quixese tanta xente. Para min era un señor que nos daba unha caixa de patacas e dúas leitugas cada domingo; como el dicía e escribiu, "un ninguén".
Flipo mazo con lo que me salió al escribir esta movida neno!!! Vos voy dicir un rollo: creo que meu abuelo está dentro mía!!!! Que desfase!!!! E agora escribo galego que flipas e mesta molando mogollón.
Por iso remato dicindo:
"Eu quero ser un neno que fale galego"
recollido de Cartas a Balbino. Homenaxe a Xosé Neira Vilas. X. Touriñán.
